Gib in de pers

Claudia Schoemacher wil andere kinderen helpen met tv-programma

‘Ik wilde zo graag gewóón zijn’

Als kind stond ze buiten urenlang te zwaaien naar haar vader, daar, achter dat ene raam in de gevangenis. Nu ze zelf moeder is, wil Claudia Schoemacher-Van Zweden (39) vertellen over haar ervaringen als kind van een gedetineerde vader. Om andere kinderen te helpen. ‘Die kinderen moet je omarmen, steunen, want als je ze laat afglijden worden dat toekomstige delinquenten.’ In het tv-programma Het mooiste meisje van de klas durfde ze haar verhaal te vertellen.

‘Tot mijn dertigste heb ik me eigenlijk minderwaardig gevoeld. Je weet toch dat je afgerekend wordt in de maatschappij op wat je ouders doen… Kijk maar naar Máxima. Wat ouders doen, dat straalt ook af op kinderen. Op een gegeven moment móest ik er echt over spreken.

Ik was de schaamte voorbij. Ik heb nu een stabiel gezinsgeluk gecreëerd en ik dacht: wat ben ik eigenlijk minder dan de rest? Waarom zou ik die façade nog ophouden? Zijn al die mensen die hier rondlopen zoveel beter dan ik? Nee! Ik ga gewoon vertellen aan de wereld wat mij is overkomen, met als doel kinderen te helpen die in het zelfde schuitje zitten, zodat mijn ellende niet voor niets is geweest.’

Pistool

Dertien was ze, toen haar vader werd opgepakt. De herinnering aan de ruwe manier waarop rechercheurs de flat binnenvielen, het pistool op haar richtten en haar meedeelden dat ze haar vader jarenlang niet meer zou zien, gaat nooit meer weg. ‘Ze hadden gehoord tijdens het afluisteren van de telefoon dat ik nasaal sprak en ze zeiden: Je snuift zeker ook coke, net als je vader. Als zo’n rechercheur dat tegen je zegt, voel je je als kind heel besmeurd. Want je bent in feite hartstikke zuiver en onschuldig, en dan wordt er een soort grotemensen- smerigheid over je uitgestort. Ik was net op de middelbare school, ik zat in een heel andere fase. Dat was niet mijn wereld en mijn vader beschermde mij daar ook tegen.

Bij hem was het best gezellig. Iedereen moest zich gedragen. Hij had een restaurant en daarboven was een gokhuis. Ik wist het wel, maar je wilt zo graag het plaatje in stand houden dat alles normaal is.’

Ingestort

‘Na de inval ben ik teruggegaan naar m’n moeder, maar dat ging niet zo goed. Op een gegeven moment ging ik ook steeds minder naar school. Er was wel een bezoekregeling voor m’n vader, maar voor een kind gaat zo’n uurtje heel snel voorbij. Dan stond ik buiten naar hem te zwaaien tot het donker werd. Ik had ook vaak geen geld voor de trein. Dan moest ik zwartrijden. Soms werd ik er onderweg uitgezet door de conducteur.

Op een dag ben ik op school ingestort, tijdens de biologieles. Ik was zó verdrietig. Ik miste m’n vader, m’n ouwe leventje, bij papa zijn. Ik knákte gewoon. Ik wilde zo graag gewóón zijn op school, ik had de schijn opgehouden. Ik begon te huilen, te snikken, het hele verhaal te vertellen van die inval. Na die huilbui op school ben ik bij mijn stiefvader gaan wonen. Dat is mijn redding geweest. Hij kookte, ik moest op tijd naar bed, hij maakte me de volgende ochtend wakker. Hij spoorde me aan hogere cijfers te halen.’

Façade
‘Ik wilde heel graag wat van mijn leven maken. Ik heb alle scholen afgemaakt: mavo, havo, mbo, hbo communicatie. Daardoor heb ik een ontzettend leuke baan gekregen als persvoorlichter bij Endemol. Maar ik merkte wel dat het niet goed met me ging. Ik hield een façade op dat alles wél goed ging, maar ik voelde me onzeker, durfde nooit echt met iemand te praten.

Alles moest oppervlakkig blijven. Onenigheden konden enorm escaleren. Het is zoals Marco Borsato zegt: je haalt een kind wel uit de oorlog, maar de oorlog niet uit het kind. Ik kon heel kil worden en gewoon mijn ding doen. In die tijd heb ik ook een grote liefde bij het vuil gezet. Ik heb het kapotgemaakt zodat er geen weg terug was. Dat is echt destructief gedrag.

In die tijd begon ik ook cosmetische dingetjes te doen. Mensen die dingen meemaken zijn heel vaak niet tevreden over zichzelf. Dat had ik ook. Ik heb m’n borsten en m’n lippen laten vergroten. Ik voelde me net een lelijk zwaantje die een mooie zwaan wordt. Als je dan je lichaam verbouwt, denk je dat je evenwichtiger wordt.’

Jammer
‘Toen ik zag wat ik mezelf had aangedaan, waar die destructie me had gebracht, ben ik ook mijn ouders dingen kwalijk gaan nemen. Als ik een normale opvoeding had gehad, dan had ik altijd meer gevoeld en eerder op de rem gestaan. Het is nu goed, maar ik kijk nog wel eens naar het verleden met de gedachte: goh, wat jammer dat bepaalde dingen zo zijn gelopen. Stel je voor dat ik niet zo sterk was geweest… wie weet hoe ik dan was afgegleden!’

Om de tv-uitzending te bekijken: ga naar www.hetmooistemeisjevandeklas.nl, aflevering 5 maart 2009